Çocuk Ve Ağaç

Çocuk, çok sevdi ağacı,
Verirdi ona, her kış
Çiçekleri olaydı!

Ağaç, çok sevdi çoçuğu,
Öperdi altın saçlarından
Dudakları olaydı!

Ve ona öptürmek için,
Eğilirdi yerlere kadar;
Yanakları olaydı!

Dökerdi önüne hepsini
Gümüşten, altından, sedeften
Oyuncakları olaydı!

Ve çoçuk gittikten sonra,
Böyle kalır mıydı ağaç?
Ne olurdu onun da
Bacakları olaydı,
Ayakları olaydı!

[Toplam: 1   Ortalama: 5/5]

Tek Yorum

  1. Erva Esma Güler demiş ki:

    Arif Nihat Asya Edebiyatımız’ın en değerli kalemlerinden biri. Şiirde çocuk ve ağaç motifi güzel bir uyum yakalamış, anlatılmak istenen soyut olarak hoş ifade edilmiş.

    27 Ekim 2020
    Yanıtla

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir