Boşluğun İçinden

kütüphane camlarından izlediğim tüm suratların üzüntülerini nedensizce üzerime alıyorum ve neden üzülüyorlar ve ne hissediyorlar anlayabiliyorum. Bunlar beni günden güne içine çekiyor artık evden çıkmamaya başlıyorum. Bu son kez oldu kütüphane camlarından izlediğim ve günler bir şeyler yemeyerek içmeyerek karanlıkta etrafı izleyip düşünmekle geçiyor.

Yenilmişlik hissi geliyor birden artık bırakıyorum kendimi tarif edemediğim bir boşluğun içine ve hayla değiştirmedim kıyafetlerimi. Nasıl yapacağım nasıl başaracağım? Yazmak istediğim kitap açmak istediğim  yerleri okumak istediğim kitaplar hepsini bırakıyorum. Kendimi küçülmüş hissediyorum küçük bir kutuya sığacak kadar küçülmüş. Neden nedeni belli olmayan duygular öfkeler oluşturuyorum onlarla koşuyorum onlarla yürüyorum uzandığım yerden ya da öyle sanıyorum her şeye bir izleyici kalmış gibiyim cam arkalarından geliyor sanki sesler başım daha da çok ağrıyor. Bu ne neden oluyor ve ne için bu perdeler eskimiş bu kadar? Sanırsam küçüldüğümü hissederek bırakıyorum her şeyi .

Mustafa Güngörmez

[Toplam: 1   Ortalama: 5/5]

3 Yorum

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir