Gencim
Tutukluk yapmasın kalem sende,
Kağıt beklemesin çekmecende,
Sevdan hele, kalmasın içinde,
Gök kubbenin altında yaşarken,
Deli olmak için yazmalısın.
O kehkeşamlara kaçan şairi,
Bir mızrak boyu da olsa yakalamalısın.
Hani bir destanın vardı senin.
Muhibbinin eliyle konduğun şehre,
Fatihi yaşatarak can verecektin.
Mürekkebin kâfire oluk oluk akarken,
Cehalete bir soluk da varacaktın.
Toprağın bağrın-ı okşayıp,
Davanı esas alacaktın.
Söz uçar da gider, Belkıs ın şehrine,
Sen Süleyman gibi dimdik kalacaktın.
Gencim,
Davanı hep kollayacaktın
Bala nın şehri boş kaldı.
Kalemin-i Hazar’a kadar taşıyacaktın
Sermayen seninde yazmaksa,
Akif’i, Yahya’yı, bir düşünüp,
Gece uykulara teslim olmayacaktın.
Kehanet cisimlerle boğuşurken,
Mantığınla yedi kuşak olacaktın.
Zayıf olmayacaktın, delikanlı gibi,
Çıkıp sıra dağlara destan yazdıracaktın.
Soldan yoklarsa seni nefsi emmare
Bir Osmanlı tokadıyla selamlayacaktın.
Yazılmamış bir sefere yol tutup,
Gönül bağında durmayacaktın.
Eserde kullanılan fotoğraf
Fotoğraf: Ayşe Yağcı
YouTube kanalımıza abone olabilirsiniz: Edebi Alem