Edebiyat Sarmalı
Hiçbir şeyin sıradan olmadığını kanıtlayandır edebiyat. Doğa ile insanı bağdaştırır, benzetir kuşatır ,sarıp sarmalar. Her şiir farkındalık sağlar; doğaya bakışımızı değiştirir mesela .Ümit Yaşar OĞUZCAN “En onu ağaçlara yapraktan ötesi yok… Aşkı sende bulana topraktan ötesi yok “sözüyle acısını , aşkını ağaca da ortak etmemiş midir ? Dr. Kemal BAYSAL “Bulutlar içinde silik bir hayal var” derken kavuşmayı umduğunu, göğe bakıp bulutların kasvetine aldanarak söylememiş midir? Bizler de doğayı kendimize hep dost eder edebiyatımızı doğa ile aramıza ip gibi gereriz. Ağaca, buluta, denize, kuşa haykırmak isteriz bazen içimizdekileri.
Bazen de onları vesile ederiz sözlerimize , sebepmiş gibi coşkun duygularımıza. En basit örneği kelimeleri uçsuz bucaksız denizlere benzetmemiz bile edebiyatla doğa ilişkisini aşikarca göstermez mi bize ? “Ağaçlarda ölülerle beslenir” diyen Oktay Rifat’ın Bu sözü Bende çok manidardır . Birçok felsefe yaratma ve düşsel fikirler içinde kaybolmamı sağlar . Belki de şairlerimizin gömüldüğü topraklarda köklenmiş ağaçlara baktıkça şairane oluyoruzdur diye düşünmeden edemem . Belki de insanı şair eden doğadır ya da gömülen her şair doğaya aktardığı sanatının ölümsüz olması için bizlere , ilham sandığımız sözleri verir.. Kim bilir ? Simsiyahken her yer anne karnında gözümüzü dünyayı açtığımız an karşımızda kımıldayan dudaklardan dökülen sözleri düşünelim . Anlar mıyız bilinmez ama anlamadıysakta , kuşları dinlemek kadar huzur verdiği kesin insan dilininde . Önce nidalar dolar kulaklarımıza sonra bir sürü tekrir ile kuşatılırız sonrasında bol iştikaklı cümleler ile sevilerek büyütülürüz . Dolayısıyla bizler dil bile bilmeden önce tanışırız edebiyatla . Doğumdan doğaya, ömürden ölüme ve dahi bizimledir dostumuz edebiyat. Mezar taşımız da bile manalı söz olsun isteriz . Gelen geçene ders olsun, yoluna ışık olsun deriz birçoğumuz. Ölürken de bizimledir edebiyat kuşkusuz . Biz çamurdan geldik derler atalarımız. Biz toprağa doğru yol alan zamanlarız , edebiyata Meftun . Toprak suya , su toprağa çamur olabilmek için mecbur , doğa toprağın – suyun ev sahibi ve edebiyat bunların elzem yapı taşıdır . “Kaybederken kazanmayı şiirden gördüm” diyen Can YÜCEL ve nice şairlerimize sevgi ve saygıyla.
Leyla Meyus.