ŞiirAhabir (Y)
Bir ”sus’la” çalıyorum dilimin ucundan…
Ve kaçıyorum, her şeyden herkes’den her ne varsa.
Kilometrelerce öteye;
Her kaçağın barındığı, sığındığı, yalnızlık kent’ine.
Yıkık bir KENT..
Harabeye dönmüş derme çatma binaların rutubet kokulu odalarında yaşıyor burada her kaçak.
Ne ararsan Ne anarsan bulunur.
Başka hayatlardan çalınmış mutluluklarmı, Yalandan avuntularmı, ucu belli olmayan kördüğüm umutlarmı.
Hepsiyle komşuyum, birbirinden habersiz…
Sakın hayal kurma.!!
Herşey bildğin gibi değil burada..
Mutluluk masalları yazan adamı tanıyorum;
İnanırmısın, deniz kokan rüyaların’dan, yosun tutan sayflarına kadar, Göz yaşlarıyla dolu..
Kırmızı rugan ayakkabılarına yakışır bir sesle adımlarını tamamlayan bir hanım efendimi dersin..
Paspal bakışların ardında duran yorgun tebessümlerin hüzünlerini yaşayan adamımı dersin…
Bir berduşun nefes aldıkça acısını çıkartmak için tekmeleyerek sürüklediği bir taşı görebilirsin.
Ona eşlik eden dudak arasında bir mırıltı;
”Derdim kadar büyükmü Dünya
Omuzlarımda yalnızlık ağırlıyığla”
Ve ansızın yakalanan duygular,
Karar masasında bile, kararsızlığın tam ortasında.
Düşsel sorgularda açlığımı fark ettikçe, kendi kendimi yemeğe başlıyorum.
Doyumsuz savaşların ağır tahribatlarında yenik düşenleriz.
Buğulu camlarda yaşanan bir çocukluk.
Kanayan yaralarımı silen bir ANNE izi varken…
Eserde kullanılan fotoğraflar:
Fotoğrafın alındığı site için tıklayınız.
YouTube kanalımıza abone olmak için tıklayınız: Edebi Alem