Dünya Sahnesinde Bir Tiyatroda Mıyız?
Sahi dünya neydi? Bilim adamlarına göre; güneşe en yakın üçüncü gezegen olup şu an üzerinde yaşam, su barındırdığı bilinen tek astronomik cisimdir. Peki ya sıradan insanlara göre; yahu neydi bu dünya? Kimisi dünyanın insanlardan ibaret olduğunu kimisi dünyanın yalanlarla dolu olduğunu kimi ise yalnızlığa mahkum edilen insanların kaçıp kurtulması gereken kafes olduğunu savunur. Aşıklar ise; dünyanın aşk için yaratıldığını iddia eder.
Kişilere göre değişkenlik gösteren bu dünya sanki daha önceden kurgulanmış bir oyun gibidir. Tıpkı okuduğumuz hikaye kitaplarında ki gibi. Kibritçi Kız masalının kahramanının yaşadıklarını ya da Pamuk Prenseslerin yan binamızda oturması, kötü kalpli cadıların savunmasız küçük çocukları bulması gibi. Kaleme alınan eserlerde genelde senaryo bellidir, oyuncular değişkenlik gösterse dahi…
Bazı zamanlarda ise senaryoyu kafamızda kurmadan oynamaya başlarız. Sorgusuz sualsiz hayatın akışına kendimizi bırakırız. Hayatın, insanların bize neler getireceğini bilemeden ya cesurca risk alarak ya da korkakça birilerinin arkasına sığınarak oynayıp sonucunu öğrenmeye başlarız. Yer; ev, cadde, kafe, sokak, park fark etmeden hayata tutunup en iyi şekilde senaryoyu tamamlayıp oyunu zirvede bırakmaya çalışırız. Sahi, rolü sorgulamak olan insanlar demez mi, “O zaman bizim yaşantılarımız bir tiyatro mudur?” Ardından; gelen role bürünüp düşünmeye başlarız. Yaşantılarımız bir tiyatrodan ibarettir.
Beş dakika dönüp sadece çevremizi izlemeye başladığımızda herkesin yaşam hikayesinin, mücadelesinin bambaşka olduğunu görüyoruz. Herkesin bir amacı var ona ulaşmak için uğraş verir. Oyun; anne karnında küçük hareketlerle başlar ardından o hareketlerin oyuna çevrilmiş haliyle devam eder. Bir süre sonra dünyaya bebek ağlayarak gelir. Sahi bebek doğarken neden ağlar? Hiç düşündük mü? Düşünelim o zaman. Belki de dünyayı sevemediğini düşündüğü için, yerinden memnun olduğu için, sayısız karmaşanın ortasında direnirken mücadeleler kişinin tüm benliğine “Merhaba” der. Her şeye herkese karşı oynamaya başlar. Sonucu ne olursa olsun oynamak zorunda hisseder.
Zaman ilerledikçe kimileri pişmanlık içinde kimileri mutluluk peşinde kıvrılır. Ama şaşmayan bir kural vardır. Ne olursa olsun oyun devam eder. Sahnemizi iyi kullanmak dileğiyle…
Eserde kullanılan fotoğraf Ayşen Eren tarafından çekilmiştir.