Benim Küçük Şehirlerim

Benim Küçük Şehirlerim

Yere çömelmiş ve kirli toprağa hayallerini çizen bir çocuk var, görüyor musun? Ben aynaya bakmadıkça göremiyorum o çocuğu. Etrafımda kimseler olmazdı. En az toprak kadar kirli bir çubuk bulurdum. Yine de hayallerim temizdi. Bazen o kadar dalardım ki, senin sesini bile duymazdım. Küçük karıncaların yollarını kaybettiğini sanıp onlara yok çizerdim. Hem de evlerine kadar. Sonra çizdiğim o yolu yeşil yaprak parçalarıyla süslerdim. Çünkü ben de güzel bir yolda yürümeyi severdim.

            Seni duymak istemiyordum çünkü yaptığım şeyin şaçma olduğunu söyleyeceğini biliyordum. Belki de mutlu olmaya alışmamı istemiyordum. O kirli toprağa tertemiz şehirler inşa ederdim. Dışarıdan bir şeye benzemezdi ama içinde birileri yaşasaydı çok mutlu olurlardı. Bazen küçülüp o şehirlerde yaşamak isterdim. İçine kötülük koymadığım küçük şehirlerim.

            Hava kararınca eve giderdim. Uyuyana kadar küçük karıncalar için yaptığım yollar ve küçük şehirlerim aklımdan çıkmazdı. Uyurken kurduğum hayallerimde daha da güzelleşirlerdi o hayallerim. Rüyalarımda karanlık çökerdi o şehirlerin üzerine herkesin kötü biri olduğu, kalabalık ve sisli şehirlere dönüşürdü her biri. O yüzden hep mutsuz olurdum. Alışmamı istediğin o mutsuzluğu tadardım, her sabah. Aşağı indiğimde inşa ettiğim her şey yıkılmış olurdu. Yine sana kulaklarımı tıkayıp mutlu olurdum. Baştan inşa ederdim küçük şehirlerimi. Ama artık alıştım mutsuzluğa. Geceye ait oldum istediğin gibi. Üstünü kapatıyorum inşa ettiğim şehirlerin. Karıncalara da yol çizmeyi bıraktım. Çünkü artık kendime bile çizemeyecek kadar ölüyüm.

Hasan Gökhan Atmaca (Münzevî)

Eserde kullanılan fotoğraflar:

Fotoğrafın alındığı site için tıklayınız.

YouTube kanalımıza abone olabilirsiniz: Edebi Alem