Yalnızlıklar Ekspresi

Sisli bir sessizlik sarmış tren garını,

Elinde biletleri ile dikiliyor yalnızlıklar.

Gitmek için bekliyorlar fakat belirsiz son durakları,

Ne gidecekleri yeri seçebilmişler ne de varacaklarını.

Kader ne söylediyse o olmuş durup yapacakları.

Ne aldılarsa hayattan onunla dolu bavulları.

Derin sızılar, yarım mutluluklar ve berrak gözyaşları.

Belki bir kaç parça da insanlıktır taşıdıkları.

Fakat yük olmaz hiç, biri hatırladıkları kadar ve unuttukları,

Her durakta giderek artar bilinen gerçeklerin izbe ağırlığı,

Sona yaklaşanlar ölüm zanneder yolun biraz ötesinde gördükleri beyaz ışığı,

Fakat kimse bilmez hikmetine kifayet edemedikleri bu sırrı,

Yalnızlıklar Ekspresi acı veren sonlardan taze başlangıçlara ulaştırır yolcularını.