Biraz gülüşüm ,
Biraz sesim ,
Biraz sevgim . . .
Her geçen gün biraz daha gidiyor içimden .
Öyle halsizim ki hiç sorma . Buz gibi soğudum insanlardan .
Bir şeyler yapmak , bir yolunu bulmak veya kalıcı şeyler olsun istemiyorum artık . Hani öyle bir an gelir bazen ; ne bir adım geri ne de ileri . Gece olmuş , gündüz olmuş fark etmiyor . . .
Bir şeyler oldu . Olmuştur mutlaka , ortada bir neden yok diyemem . Kısaca Rutine bağlılık işte ; inanmak , güvenmek , alternatifsiz sevgi ve herkes gibi mutluluk resimleri çizmek .
Ağlamak için de binlerce neden bulunabilir . Başka başka üzüntüler de vardır ki hayat onları da öğretir .
Hayat böyle işte , pek samimi değil . Zaten Sevginin öğretilmediği bir yer ne kadar samimi olabilir ki ?
Velhasıl kelam güzel olan neydi , onuda sorgulamıyorum .
Neticede her şeye herkese yabancılaşmışken yeniden doğmak mümkün değil , en baştan başlamak gibi bir şansımda yok .
Sonrası da yok tabi , havaalanı sessizliğinde bir veda işte .
Nasıl fırtınalar koptu anla artık . . .
Hüzünlerim dağıldı ; içimdeki rüzgârlar dağıldı ; doğrularım , yanlışlarım , acılarım , mutluluklarım dağıldı .
Ben çok dağıldım , kısaca Yenildim işte !
Azat Demir