Tevafuk
Tesadüf mü?
İrade mi?
Denk gelmek mi?
Denge mi?
Rastlantı mı?
Yaşantı mı?
Tevafuk: Tevafuk, iki şeyin birbirine uygun ve denk gelmesi demektir. Hususen tesadüfe verilme ihtimali olmayan ve arkasında İlâhî bir kasıt ve iradenin varlığı hissedilen denk gelmelere tevafuk denir.
Tesadüf diye bir şey yoktur.
Kâinattaki bütün düzen bir iradeyi ve sanatçıyı gösterir. Sanat yaşantının tâ kendisidir. Evren, doğa ve tabiat bir iradenin temsilidir. Hayat bu dünya için bir başlangıçtır. Ölümle son bulan sadece dünyevi lezzetlerdir. Yeni başlangıç için ölüm temsilidir. Hayatın son bulması yeniden dirilmeyi yalanlamaz. Tam tersi ölüm gerçekleri çağrıştırır. Tevafuk bütün bu dengeyi korur. İki insanın birbirini bulması rastlantı değil; yaşantıdır. Görülmeyeni yok saymak çok bütünsel bir yanlıştır. Dini inancı ne olursa olsun tesadüf ve rastlantı demek mantığa sığmaz bir olaydır. Öyle olaylar olur ki tesadüf kelimesi abartı kalır. Tevafuk böyle anlarda kendisini gösterir.
Tesadüfen tanıştığın bir insan,
Rastgele çekilmiş bir fotoğraf,
Aniden yapılan planlar,
Hep en güzelidir. Çünkü tevafuk anlıktır.
Ama rastlantı veya tesadüf asla değildir.
Anı yaşama felsefesi Carpediem birazda buradan esinti almıştır. Tevafuk İslam da bir nevi anı yaşamaktır. En güzel tevafuk iki insanın karşılaşması olarak akla gelse de değildir. En güzel en büyük tevafuk hayallerdir… Tefavuk dengedir.
Allah’ın bir başka şekilde ben burdayım demesidir…