Gerçekten de Yoruldum
Uzun ve yorucu bir günün daha sonundayım yine işte. Artık beni anlatacak kelimeler giderek anlamsızlaşıyor. Bir gün hislerimi anlatmak için kelimeler yetersiz kalacak. Uyuyamıyorum. Çok sigara içiyorum. Fazla düşünüyorum. İlerlediğim yolda ise önümü görmem zorlaşıyor. O gün giderek yaklaşıyor ve bu ödümü koparıyor. Kendimden emin olduğum yalanına inancım zayıflıyor. Sizlere olan inancım ise biteli çok oldu. Artık sizlerden yardım bekleyemem. Kendime yardım etmek zorundayım. Dürüst olmak gerekirse, kurtulmayı isteyen kim?
Hayatın beni yormasına alıştım diyebilirim. Karamsar kişiliğim, belki de beni bugünlere getiren tek şeydi. Sanırım benim sorunum karamsar oluşum değil. Henüz anlayabilmiş değilim, fakat anlamak üzere olduğuma inanıyorum. Galiba ben koca bir yanlışım. Doğrularımı gölgede bırakacak kadar büyük bir yanlışım. Beni sevmemekte o kadar haklısınız ki. Kaybolmuş birini sevmeyi kim ister zaten. Onlarca seçenek varken, kim kaybolan birine yolu tarif etmek için fedakarlık yapmak ister? Ben yapmazdım.
Aslında ben de sizler gibiyim, o yüzden şikayet etmeye hakkım yok. Kim olduğumuzu kabullenmek acı verici aslında. Hem zaten düşününce başka seçeneğimiz yok. Nereye gittiğimizi bilmek mümkün olsa keşke. Sessizlik giderek artıyor. Çok güçlü bir sessizlik. Galiba yolun sonuna yaklaştım. Yürümek işin kolay tarafıydı. Yolun sonunda bizleri neyin beklediğini bilmiyorum. Eğer sesimi duyan varsa, yolun kenarında sizi bekliyor olacağım. Çünkü ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Kayboldum ve kendime yardım edecek kadar güçlü değilim. Belki geçip gideceksiniz yanımdan ve tek yapabileceğim sizleri takip etmek olur. Umarım nereye gittiğinizi biliyorsunuzdur. İnanın benim ne yaptığımız hakkında hiçbir fikrim yok. Bizi bekleyen sonun, hayallerimizdeki gibi olduğuna inanmaktan başka çarem yok. Tek bildiğim kayboldum ve gerçekten yoruldum…
Eserde kullanılan Fotoğraflar:
Fotoğrafın alındığı site için tıklayınız.
Hangi psikoloji ile yazıldı ise artık fazlası ile kasvetli ve söylediğiniz gibi çok karamsarca düşünceler ifade edilmiş. Belkide şuanda hepimiz bu durumdayız ne yaptığımızı bilmiyor nereye gittiğimiz in farkında değiliz ama bize bizden başka kimse anlamaz yardımcı olmaz. Eğer bir yol istiyorsak kendimiz kendimize yol gösterebiliriz. Sizlere daha kararlı, daha güçlü enerjik yazılar kaleme almanız temennisi diliyorum ellerinize sağlık
Teşekkür ederim Aliye Hanım. Uzun süre bu ruh hali devam etmişti bende. Kapalı şiirlerimin sebebi de budur. Bu tarz yazılarım daha bitmedi. Onları da sizlere sunup sizleri de “kasvet, delilik ve yalnızlık” mertebesine sürüklemek isterim
Aliye Hanım’ın yorumuna ben de katılıyorum. O ruh buhranını çok güzel ifade etmişsiniz ancak biz ümitvar olmaya çalışalım ki okurlarımız da öyle olsun, elinize sağlık.
Yorumunuz için teşekkür ederim. Size bir soru sormak isterim. Ümidimizi neye bağlayacagiz ki ? Topluma mı, gençliğe mi ? Benim umudum yalnızlıkta gibi.
Karamsar ruh hali bulaşıcıdır demiştim bir keresinde belli ki sana da bulaşmış hocam. Yazı hakkında yorum yapamam ama tavsiye verebilirim. Zor zamanlar farkındayım evet karmaşanın da ortasındayız ama bu düzenin değişmeyeceği anlamına gelmez. Nazım Hikmetin dediği gibi-sen yanmasan ben yanmasam nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa- o yüzden keyif almaya çalış zamanla her şey hallolur.
Hüzün bana hep daha yakın gelmiştir. Hüzün bana hayatı anlatıyor. Ama mutluluk kısa sürüyor. Benim karamsarlığım biraz toplumsal.
Karamsar ruh hâlini ve insanın kendi içine gömülmesini gayet iyi bir şekilde anlatmışsınız Gökhan bey.
Kimimiz ümidimizi kaybetmiş durumdayız, bazılarımızın ümitleri de tükenme noktasında…
İnsanlar gittikçe yalnızlığa mahkûm oluyor. Tek başına olmadığını zannedenlerin çoğu da esasında kendi kof kalabalığı içinde yalnız bir vaziyette ama farkında değil.
Kaleminize ve yüreğinize sağlık…
Teşekkür ederim. Elinden geldiğince modern bireyin yalnızlığın anlatmaya çalıştım.