Tevafuk
Tesadüf mü?
İrade mi?
Denk gelmek mi?
Denge mi?
Rastlantı mı?
Yaşantı mı?
Tevafuk: Tevafuk, iki şeyin birbirine uygun ve denk gelmesi demektir. Hususen tesadüfe verilme ihtimali olmayan ve arkasında İlâhî bir kasıt ve iradenin varlığı hissedilen denk gelmelere tevafuk denir.
Tesadüf diye bir şey yoktur.
Kâinattaki bütün düzen bir iradeyi ve sanatçıyı gösterir. Sanat yaşantının tâ kendisidir. Evren, doğa ve tabiat bir iradenin temsilidir. Hayat bu dünya için bir başlangıçtır. Ölümle son bulan sadece dünyevi lezzetlerdir. Yeni başlangıç için ölüm temsilidir. Hayatın son bulması yeniden dirilmeyi yalanlamaz. Tam tersi ölüm gerçekleri çağrıştırır. Tevafuk bütün bu dengeyi korur. İki insanın birbirini bulması rastlantı değil; yaşantıdır. Görülmeyeni yok saymak çok bütünsel bir yanlıştır. Dini inancı ne olursa olsun tesadüf ve rastlantı demek mantığa sığmaz bir olaydır. Öyle olaylar olur ki tesadüf kelimesi abartı kalır. Tevafuk böyle anlarda kendisini gösterir.
Tesadüfen tanıştığın bir insan,
Rastgele çekilmiş bir fotoğraf,
Aniden yapılan planlar,
Hep en güzelidir. Çünkü tevafuk anlıktır.
Ama rastlantı veya tesadüf asla değildir.
Anı yaşama felsefesi Carpediem birazda buradan esinti almıştır. Tevafuk İslam da bir nevi anı yaşamaktır. En güzel tevafuk iki insanın karşılaşması olarak akla gelse de değildir. En güzel en büyük tevafuk hayallerdir… Tefavuk dengedir.
Allah’ın bir başka şekilde ben burdayım demesidir…
İnsanlar edebi eserleri her okuduğunda farklı bir anlam çıkarma içgüdüsüne sahipken , buna benzer okuyan her kişide farklı bir anlam çıkarabilir. Benim içeriğine yönelik bu metinden çıkardığım bir kaç paragraflık cümleler olacak. Gerçekten de hayatta karşılaştığımız insanlarda, olaylarda tesadüf değil. Muhakkak onlardan bir şeyler çıkarmamız için yaşıyoruz her birşeyi…
O anlarda ne alabiliyorsak, ne öğrenebiliyorsak en kıymetli şey odur. Nisyana giderek buğz etmek yerine her anı güzel hatırlamak, her insanı kendi vicdanına bırakmak gerek. Esâsen hayatınıza katılan güzellikleri hatırlamak, tevafuk olarak sizi mutlu eden zamanların tadını çıkarmak en doğrusu.
Üstelik insanı ayakta tutmaya fazlasıyla yeter diye düşünüyorum.
Eserin kaleme alınış şekli, vermek istediği mesaj, farklı kavramlar üzerindeki mukayese gayet başarılı ancak dikkatimi çeken bir nokta oldu. Metnin başından sonuna, tesadüfün olmadığını tevafuk kavramının olduğunu ve bu kavramdan da iki şeyin birbirine denk gelmesinde ilahi bir kasıt aranması gerektiği ifade edilmiş. Buraya kadar bir eleştirim yok, gayet güzel ifade etmişsiniz kendinizi, “tesadüf”ün yerine neden “tevafuk”un kullanılması gerektiğini ifade etmişsiniz ancak metnin içinde tevafuk böyle anlarda kendini gösterir cümlesine örnek olarak “tesadüfen tanışan” iki insandan bahsetmişsiniz. Burada ki tesadüf kelimesini kullanmanız maksadının tevafuktan kaynaklandığının farkındayım ancak o kelimenin oradaki varlığı metnin düşünce bütünlüğünü sarsıntıya uğratıyor düşüncesindeyim.
Onun dışında gayet başarılı bir metin olmuş,
Kaleminize sağlık, tebrik ederim!
Çok teşekkür ederim… Yorumlarınız benim için çok değerli… Eleştirdiğiniz noktaları gözden geçireceğim…