Odamın Misafiri
Bazen kararıyor dünyam, kulaklarım tıkanıyor. Çığlık sesleri, haykırışlar, hıçkırıklar geliyor dünyadan. Gözlerim yeşili gitmiş insanlığı bitmiş simsiyah bir kalbi olan dünyayı görüyor; utanıyorum yaşamaktan. Gözüme bir kitap ilişiyor kitaplıktan elimi uzatıyorum ve kaçıyorum bu dünyanın kirliliğinden. Kitaplar, bizim gerçek olmasını istediğimiz ama olamayan kitaplar kurtarıyor beni dünyanın çirkin ellerinden. Öykülerle, şiirlerle odama yayılıyor kitap sayfasının yıllanmış yorgun pamuk kokusu.
Hiç bilmediğim kahramanlar geliyor odamın baş köşesine. Misafir oluyorlar, konuşuyorlar benimle. Hiç okumadan eleştirenlerden dert yanıyor, kapağına bakıp bir köşeye atanlara ağlıyorlar.
Sonra o kahraman ben oluyorum. Kirli dünyanın hırs arzu ve istek gibi duygularla kirlettiği ruhumu temizliyorum.
Sayfalar dertleşiyor benimle, benim yerime ağlıyorlar; beni bu dünyanın kirletemediği bir yere kaçırıyorlar.
Öyle bir yere kaçırıyorlar ki beni oraya dünyadan hiçbir kötülük giremiyor. Orası öyle bir yer ki insanlar birbirine gülüyorlar. Çocuklar bahçede sokakta oyunlar oynuyorlar. Orada kimsenin başına kötü bir şey gelmiyor. Dedim ya dünyanın kirletilmiş elleri yetişmiyor oraya.
Aslında orası biz insanların dilimiz ile söyleyip de yapamadığı şeylerle dolu! Yalnızca güzelliklerin olduğu bir ülke adeta. Orada kavga yok orada taciz, tecavüz yok. Orada hırs, ihtişam, arzu yok. Çünkü orası okumadan konuşanların değil okuyup susanların ülkesi…
Eserde kullanılan fotoğraf Ayşen Eren tarafından çekilmiştir.
Odamın Misafiri
